Adalar’da, Modalar’da, bir cafe’nin ahşap taburesinde, bahçe köşelerinde, araba kaputlarının üstünde, iskelelerde, balıkçının ve ciğercinin dibinde, insanların kucaklarındalar... Onlar İstanbul’un dünyalar güzeli kedileri
İstanbul’da öyle mekânlar ve yerleşim yerleri var ki, bunların kendi özellikleri pek anılmaz, hatta hatırlanmaz; ve bu mekanlar orada yaşayan kedileri ile hafızalara kazınır. Bu semtlerdeki bir kitabevine uğradığınızda veya arkadaşlarınızla karnınızı doyurmak için bir cafe’ye oturduğunuzda, kıyafet ve aksesuar alışverişi yaparken, hemen yanıbaşınızda etrafa aldırış etmeden uyuyan mahalleli kedileri fark edersiniz.
Müdavimlerinin, sırf o kedilerle vakit geçirmek için o mekânları tercih ettiği bilinir. Beyoğlu, Adalar, Kadıköy, Moda kedili semtlerin başında gelir. Sadece mahalleler mi? Sahaflar, kahveler, hediyelik eşya dükkânları, daha birçok mekân da kedi sakinleri ile tanınır ve bu sebeple anılır. Ve dünyanın tüm kedilerinde olduğu gibi, bu mahallelerin kedilerinde de, diğer evcil hayvanlarda görülmeyen bir güzelliğin yanısıra, dışarıdan hiç belli olmayan muazzam bir güç ve dirayet vardır.
HÜZÜNLÜ PRENS ADALARI • Adaların hüznü, oradan gelip geçen tüm ruhları hâlâ kendi dünyasında saklıyor oluşundan mıdır bilinmez... Sezen Aksu gibidir Adalar. Hiç kimseden gidemezler, gitmezler. Geçici konukları bu hüznü farketse de kaynağının ne olduğunu, asla bilemez. Adaların hüznü, bir biçimde giden ya da gitmek zorunda kalanların geride bıraktıklarının hüznüdür.
Bu terkedilişten kedi ve köpekler de nasibini alıyor... Daha da kötüsü, kediler ve köpekler için Adalar’ın, kurtulmak istenen hayvanları bırakmak için, otomobil trafiğinin olmadığı, ağaçlık, insanların yaşadığı ‘ideal’ yerler olduğu düşünülüyor. Tabii onların kış ortasında, gecenin karanlığında, kedileri ve çok aç kalırlarsa birbirlerini boğazlayan köpeklerin uğultularıyla yatağından fırlayan Adalar ahalisinden haberleri yoktur. Hele hele, köpekleri darağacı ilmeğine benzer iplerle toplayıp, yeni sahipler bulamayınca onları uyutmak zorunda kalan belediye çalışanlarından iyice habersizdirler...
Adalar’da, hayatının geri kalanını kedilere adamış insanlar vardır oysa. Hatta sırf onlar güvenlik içinde ve mutlu yaşasınlar diye yaşadıkları evi kedilere tahsis edenler vardır Adalar’da. Yapılan gece turları başlı başına bir ağır iştir. İşinden dönen kediseverler, daha kendi karınlarını doyurmadan, ellerinde poşet poşet kuru mamalarla yaşadıkları adayı turlarlar saatlerce. Kediler yavrularına bakabilsin diye. Kedilerin yaz ayları daha keyifli geçer ama kış gelince Adalar’a bir hüzün çöker. Yazlıkçılar, turistler gider. Ada yalnız kalır. Çay bahçelerinin tahta sandalyeleri toplanır, tekneler uğramaz olur. Vapur seferleri seyrekleşir. İstanbul’un ışıkları giderek belirsizleşir. Hepsinden önemlisi de artık çop bidonları dolmaz olur ve yiyecekler azalır... Ardından da vurucu darbe gelir: İnce bir kar tabakası, kimi zaman haftalar boyunca erimeksizin Adalar’ı kaplar. Koşullara dayanamayan kediler de yitip gider ve terkedilmenin acısını bir kez daha yaşatırlar Adalar’a, Adalı’ya... Sağ kalabilenler baharla canlanıp güçlenmeye başlayacak ve nisanın gelişiyle yavru kedilerin ortalığı inleten şımarık çığlıkları tüm hüznüne rağmen Adalar’ı gülümsetecektir.   
SAHAF KOKULU KEDİLER • Beyoğlu’daki Simurg Kitabevi, Hayal Kahvesi. Kediler tüm rafların ve bilgisayarın üzerinde... Yoldan gelip geçenler, vitrinde sergilenen yeni kitapların arasında gezinmekte... Üzerinde oturduğu kitabı alıp bakmanıza izin vermeyecek kadar sahibi olmuşlar mekânın... Almaya teşebbüs eden oldu mu, ani bir pati müdahalesiyle karşılaşıyor...
İstiklal caddesi, ara sokaklarında her zaman yeni bir mekân keşfedebileceğiniz, size benzeyen insanları bulup kendileriyle çay sohbeti yapabileceğiniz bir yer... Simurg Kitabevi ise, yalnızca kitapseverlerin değil, kediseverlerin de uğramadan geçemedikleri bir yer. Burası, çoğu kaza geçirmiş ya da ölmek üzereyken bulunmuş kedilere sunulan sıcacık bir yuva. Kocakafa, Bekir, Cimcime, Şeker, Korsan, Tıstıs, Fıstık, Haydut gibi birbirinden güzel isimleri olan, bakımlı, besili, kitapların üstünde yatan kediler, onlar Simurg`un gerçek sahipleri...
PARSİFAL GÖRÜLMELİ • İstanbul`un dört dörtlük vejetaryen lokantalarından Parsifal’in sahibi Ayfer Uzunoğulları, 93 yılından itibaren, kedilerle birarada yaşadığı özel bir dünya kurmuş. Türkiye Hayvan Hakları Platformu`nun da kurucu üyeleri arasında olan Uzunoğulları, sokak kedilerinin sadece karnını doyurmakla kalmıyor, onları kısırlaştırıyor ve sürekli sağlık kontrollerini ve bakımlarını yapmaya çalışıyor. Restoranın gerçek sahibi olan Sakız ve Cankız o kadar mutlu kediler ki... Aralarında özellikle kendilerini görmeye gelenler de olmak üzere tüm müşterilere sirayet ediyor mutluluk ve huzurları
[b]CİHANGİR’DE KÖPEK YASAK • Cihangir, insanlardan çok kedilerin yaşadığı İstanbul semtlerinden biri. Mahalle sakinleri gün boyu kedilere yönelik ve sonu gelmez bir faaliyet içindeler. Kimileri evde pişirdiği ciğer paparasını, kimileri zamansızlıktan ‘çarşı işi’ kuru mamayı sokakların her yerinde neredeyse yüzlerce mama kabına doldururken etrafları da sakin ve terbiyeli kedilerle çevriliyor. Cihangir’in kedileri mahalle sakinlerinden o derece eminler ki, kapları yemek ve taze su ile doldurulurken gölgelikte Kleopatra pozunda yatarak yemek hazırlığını soğukkanlılıkla izleyenler bile var. Nasıl emin olmasınlar ki?.. Cihangir’deki tüm parklarda köpek yasağı var. Cihangir tam anlamıyla bir kedi cumhuriyeti olmuş çoktan.
KADIKÖY ÇEVRESİ DAHA BAŞKA • Kadıköy Çarşı`da, Şifa Hastanesi’ne doğru çıkan sokakların birinde, kedi dostu dükkân sahipleri el ele verip mahallenin kedilerine bakıyorlar. Dükkânlardan biri Osmanlı Koleksiyon adındaki bir sahaf. 11 yıldır açık olan dükkân ilk gününden itibaren prenses isimli iki kedinin evi olmuş. Sahibi Ruhi Okuş, sürekli beslediği biri altı, biri yedi yaşında iki kedisinden bahsederken gözlerinde sevgi ve ışığı görebiliyorsunuz. Aralarında kıskançlık olmasın, ikisi de kendini prenses gibi hissetsin diye, iki kedisinin adını da Prenses koymuş. Anneleri, prensesleri dükkânda doğurup kendisine emanet ettikten sonra ölmüş. Gece içeride, gündüz dükkan önünde eski fotoğrafların üstünde güneşlenen iki kedinin ne kadar mutlu oldukları ilk bakışta anlaşılıyor. Yine aynı sokakta bulunan Çinili Kafe’nin gerçek sahibi de Maviş’ti yıllar yılı. Dişi bir Siyam olan Maviş’in hayranları pek çoktu. Birçok insan sırf onu bir süre izleyebilmek için oturup bir kahve içerdi. Ama çok yaşlıydı ve hayata veda etti. Ancak Çinili Kafe hâlâ Maviş’le anılıyor, müşteriler konuya Maviş’ten girince sohbet de uzayıp gidiyor.
GÜMÜŞ CAFE’NİN SAHİPLERİ • Gümüş Cafe Bahariye Caddesi`nde... Takı, toka, anahtarlık gibi eşyaların da satıldığı dükkanın sahibi olan dört afacan kedi var. Cafe’nin işletmecileri kısırlaştırmaya karşı; o yüzden de Arap sağlıklı üç yavru yapmış. Şu an hastanede bakım altında olan Arap’ın afacanları dükkanın önünde, masalarda, kitapların üstünde... Arap’ın takılarla oynamaya bayılan yavrularının adı Kara, Böcük ve Zeytin.
Bahariye Caddesi boyunca, kalabalığa aldırış etmeden barlara, cafe’lere girmek serbest kedilere. Oturmak için tahta bir iskemleye hamle yapanlara direnerek biraz inatçı davrandıkları oluyor ama genelde hepsi huzurlu, sakin... Yılmaz Çuhadar, üç yıldır işlettiği cafe’nin ve mahallenin gerçek sahibi olan kedilerin, ve hatta köpeklerin kendi aralarında çok iyi anlaştığını ifade ediyor ve “Bir türlü anlaşamayan insanlar” diyor...
Etnik giysiler satan Hannah adlı dükkanın önünden geçerken, vitrindeki el yapımı Hint işi kıyafetlerin seyrine daldığınız anda eteklerin altından çıkan Junior isimli kedi yüreğinizi hoplatabilir. İki yavru annesi ama hâlâ afacan... 1,5 yıldır orada yaşıyormuş. Ayna karşısına geçip kendisini seyretmesine bayılıyor müşteriler. Belki de kendini seyretmiyor, müşterilerin taklidini yapıyordur; kimbilir...[/b]
                taraf