AHMET SÃœREYYA

--------------------------------------------------------------------------------

GEÇMİŞİN İZLERİ


Ataerkil aileydik eskidenGâyemiz horantaca birlik idiAyrılık gayrılık değildi bize göreÇünkü bizi biz eden;Düzen ve doyumsuz dirlik idiMütemadiyen Tek diz otururduk yer sofrasınaAynı kabtan yer-içerdik böyleceEn üst başta dedemEn alt başta bizKaşık daldırırdık çorba tasınaHepimiz Aştan sonra iş taksimi başlardıVe herkes yönünü işine çevirirdiAkşam eve dönende;Babam dedeme günlük tekmil verirdiKaide kural vardı, hoş saygı vardıMezkûr dönemde Ya gün görmüş ninem!Kaç kez iner çıkardı taş merdivenlerdenBakmazdı asırlık yaşına, gövdesineVücuduna kramp girerdi birdenNe doktor bilirdi ne emAdı: Gülsenem Un elerdi anam, hamur yoğururduEl sürmezdi nîmete besmelesizTandır yakıp ekmek ederken,Aslan kesilirdi yelesizYorgunluktan dili damağı kururdu Bağ bostan derken Kimse şikâyetçi olmazdı hâlindenHattâ iki rekât şükür namazı kılmakYaşam borcuyduİnançta her şeyin üstündeydi hakKorkulurdu günahtan, kul vebâlindenMutlak Evin en büyük çocuğu ben olduğumdanBana emanet edilirdi kardeşlerimAvuturdum onları bahçe damındaBu huzur ortamında;Berraktı düşüncelerim, ‘ak’tı düşlerimYaz eyyamında

Ahmet Süreyya DURNA